Beitir með rúmlega 1.000 tonn af Íslandssíld

Um borð í Beiti NK á síldveiðum. Ljósm. Guadalupe LaizUm borð í Beiti NK á síldveiðum.
Ljósm. Guadalupe Laiz
Beitir NK er væntanlegur til Neskaupstaðar í kvöld með 1.025 tonn af Íslandssíld, en þetta er fyrsti farmurinn af slíkri síld sem berst til Neskaupstaðar á vertíðinni. Síldin fékkst vestur af landinu og því er býsna löng sigling til heimahafnar. Heimasíðan ræddi við Tómas Kárason skipstjóra í gær, en þá var skipið lagt af stað í heimsiglinguna. „Við fengum þennan afla í fjórum holum utan við Kolluálinn, alveg út við kant. Aflinn var misjafn í holunum, allt frá 85 tonnum og upp í 580 tonn. Í stærsta holinu var dregið í tvo og hálfan tíma. Það var töluvert mikið að sjá á þessum miðum. Það sést minnst á morgnana en töluvert af síld sést þegar hún er komin niður á daginn og stórar torfur á kvöldin. Í reyndinni eru þetta dúndurlóðningar á kvöldin. Segja má að veiðin hafi gengið vel og við stoppuðum einungis í 34 tíma á miðunum. Það verður að teljast nokkuð gott,“ sagði Tómas.
 
Aðspurður sagði Tómas að áhöfnin hefði kannað sýnishorn af aflanum og þeir yrðu ekki mikið varir við sjáanlega sýkingu í síldinni. „Þetta virðist vera ágætis síld og meðalvigtin er um 340 grömm,“ sagði Tómas.
 
Börkur NK er kominn á síldarmiðin vestur af landinu og var að hefja veiðar í morgun.

Vinnslu á norsk-íslenskri síld lokið

Vinnslu á norsk-íslenskri síld lauk hjá Síldarvinnslunni í gær. Ljósm. Guadalupe LaizVinnslu á norsk-íslenskri síld
lauk hjá Síldarvinnslunni í gær.
Ljósm. Guadalupe Laiz
Lokið var við að landa um 1.100 tonnum af norsk íslenskri síld úr Berki NK í Neskaupstað í gær og er veiðum á slíkri síld þar með lokið hjá Síldarvinnsluskipunum. Að sögn Jóns Gunnars Sigurjónssonar yfirverkstjóra í fiskiðjuveri Síldarvinnslunnar gekk makríl- og síldarvertíðin vel bæði hvað varðar veiðar og vinnslu. „Vinnsla á makríl hófst hjá okkur seint í júlímánuði og vinnsla á norsk-íslensku síldinni lauk í gær. Það má segja að þessi vertíð hafi að öllu leyti gengið eins og best verður á kosið. Afköstin í fiskiðjuverinu eru upp undir sjö hundruð tonn af makríl á sólarhring en það tekur lengri tíma að frysta hann en bæði síld og loðnu. Þegar mest var umleikis í sumar voru um 30 manns á vakt í verinu en upp á síðkastið hafa verið um 20 manns á vakt. Nú bíðum við eftir Íslandssíldinni en Beitir hóf veiðar á henni fyrir vestan land í gær og Börkur er á leiðinni á miðin,“ segir Jón Gunnar.

 

 

 

 

 

Enn berst norsk-íslensk síld til Neskaupstaðar

Síld dælt um borð í Börk NK. Ljósm. Guadalupe LaizSíld dælt um borð í Börk NK. Ljósm. Guadalupe LaizUm klukkan 11 í gærkvöldi sigldi Börkur NK inn Norðfjörð að lokinni vel heppnaðri veiðiferð í færeysku lögsöguna og Smuguna. Aflinn var rúmlega 1.100 tonn af norsk-íslenskri síld sem öll fer til vinnslu í fiskiðjuveri Síldarvinnslunnar. Hálfdan Hálfdanarson skipstjóri segir veiðarnar hafi gengið vel og veiðiferðin hafi staðið yfir í þrjá sólarhringa höfn í höfn. „Við hófum veiðar í færeysku lögsögunni og fylgdum síðan síldinni sem gekk norður eftir þannig að við enduðum í Smugunni. Þegar veiðum lauk vorum við 260 mílur frá Norðfirði. Aflinn fékkst í fimm holum og var stærsta holið um 300 tonn. Eins og áður er um að ræða síld af fínustu gerð, hún er bæði stór og falleg,“ segir Hálfdan.
 
Vinnsluskipið Vilhelm Þorsteinsson EA kom til Neskaupstaðar í morgun og er að landa um 600 tonnum af frosnum síldarflökum í frystigeymslur Síldarvinnslunnar.
 
 

Síldarvinnsluskipin gera hlé á kolmunnaveiðum

Beitir NK   Ljósm. Smári GeirssonBeitir NK Ljósm. Smári GeirssonBjarni Ólafsson AK hefur að undanförnu lagt stund á kolmunnaveiðar austur af landinu. Afli hefur verið heldur tregur og farið minnkandi. Alls hefur Bjarni Ólafsson landað þrisvar í Neskaupstað samtals 2.400 tonnum. Hann landaði síðast um 700 tonnum sl. miðvikudag.
 
Beitir NK hélt einnig til kolmunnaveiða og landaði 330 tonnum aðfaranótt sunnudags. Sturla Þórðarson skipstjóri segir að aflinn hafi verið afar rýr. „Við vorum fimm daga að veiðum 60-70 mílur austur af landinu og það var einungis dregið á daginn. Þetta var vinna frá 7 til 5 og síðan látið reka yfir nóttina. Kolmunninn hverfur alveg þegar dimma tekur,“ segir Sturla.
 
Ákveðið hefur verið að Beitir haldi vestur fyrir land og hefji veiðar á íslenskri sumargotssíld. Bjarni Ólafsson liggur í höfn í Neskaupstað og mun ekki halda áfram kolmunnaveiðum að sinni.  

Gullver með óvenju góðan októbermánuð

Gullver NS við bryggju á Seyðisfirði. Ljósm. Ómar BogasonGullver NS við bryggju á Seyðisfirði. Ljósm. Ómar BogasonÍsfisktogarinn Gullver NS hefur verið að gera það gott að undanförnu. Í nýliðnum októbermánuði var afli skipsins um 730 tonn í sjö löndunum, en skipið landar á Seyðisfirði. Uppistaða aflans var þorskur en eins var lögð töluverð áhersla á að veiða ýsu og karfa. Heimasíðan ræddi við Þórhall Jónsson skipstjóra í morgun en þá var skipið statt við Litladýpi austan við Breiðdalsgrunn. „Síðasti mánuður var mjög góður hjá okkur og tíðin var afskaplega hagstæð. Aflabrögð voru góð og aflinn fékkst að mestu á okkar hefðbundnu miðum. Þorskurinn var veiddur á Breiðdalsgrunni og Litladýpinu, ýsan að drjúgum hluta á Gerpisflaki og Tangaflaki og karfinn fékkst einkum í Berufjarðarál. Það hefur verið betri veiði á þessum miðum en undanfarin haust. Lykillinn að þessum góða árangri er meiri kvóti en við höfum haft til ráðstöfunar áður. Við getum veitt af krafti og stopp á milli túra eru styttri en áður. Venjulega tökum við þrjá túra og síðan er stoppað í um tvo sólarhringa. Þetta hefur gengið vel og menn eru mjög ánægðir með þetta fyrirkomulag,“ segir Þórhallur. 
 
Adolf Guðmundsson rekstrarstjóri á Seyðisfirði segir að líklega séu liðin um 20 ár frá því að Gullver skilaði á land jafn miklum afla í einum mánuði. Hann segir að útgerðin gangi vel og þess sé ávallt gætt að fiskvinnslustöðin á Seyðisfirði hafi nægt hráefni til vinnslu. Þá fari hluti af þorskafla Gullvers til vinnslu á Dalvík og Akureyri. Nokkur hluti aflans er síðan fluttur út með Norrænu. 
 

Afmælishátíð starfsmanna Síldarvinnslunnar í Gdansk

Frá Sopot, en þar muna starfsmenn Síldarvinnslunnar gista í Póllandsferðinni.Frá Sopot, en þar munu starfsmenn
Síldarvinnslunnar gista í Póllandsferðinni.
 
Dagana 30. nóvember og 1. desember nk. munu starfsmenn Síldarvinnslunnar ásamt mökum halda til Gdansk í Póllandi. Þar mun hópurinn skoða sig um og eins verður þar haldin afmælishátíð fyrirtækisins en það verður sextíu ára hinn 11. desember nk. Alls telur hópurinn um 520 manns.
 
Farið verður með Icelandair frá Egilsstöðum og Keflavík. Frá Egilsstöðum verður flogið bæði 30. nóvember og 1. desember en frá Keflavík verður farið 1. desember. Hópnum verður síðan skilað til baka á sömu staði að ferð lokinni dagana 3. og 4. desember. Boðið verður upp á rútuferðir frá Neskaupstað og Seyðisfirði til Egilsstaða við brottför og sömu leið til baka að ferð lokinni. Nauðsynlegt er að farþegar verði komnir á Egilsstaðaflugvöll tveimur tímum fyrir brottför og þar verður boðið upp á morgunhressingu. 
 
Í Póllandi munu ferðalangarnir búa á tveimur hótelum í Sopot, nágrannabæ Gdansk. Hótelin eru þekkt fyrir gæði og heita Hotel Sheraton og Hotel Heffner. Afmælishátíðin verður haldin laugardagskvöldið 2. desember á Hotel Sheraton. Á hátíðinni verður boðið upp á frábær skemmtiatriði og þar munu koma fram bæði íslenskir og pólskir skemmtikraftar.
 
Á meðan hópurinn dvelur í Póllandi mun honum gefast tækifæri til að fara í skipulegar skoðunarferðir. Ferðirnar verða þrjár; í fyrsta lagi skoðunarferð um Gdansk, í öðru lagi ferð þar sem einn af stærstu köstulum Evrópu verður skoðaður og í þriðja lagi safnaferð þar sem tvö söfn verða heimsótt en annað þeirra er tileinkað síðari heimsstyrjöldinni. Síðar verður auglýst hvernig unnt verður að skrá sig í skoðunarferðirnar.
 
Ferðaskrifstofa Akureyrar hefur annast alla skipulagningu ferðarinnar.
 

Sjávarútvegsfræðingar ganga vaktir í fiskiðjuverinu

Sjávarútvegsfræðingarnir í fiskiðjuverinu. Talið frá vinstri: Sylvía Kolbrá Hákonardóttir, Magnús Blöndal, Fannar Freyr Magnússon og Árni Freyr Arngrímsson. Ljósm. Smári GeirssonSjávarútvegsfræðingarnir í fiskiðjuverinu. Talið frá vinstri:
Sylvía Kolbrá Hákonardóttir, Magnús Blöndal, Fannar Freyr
Magnússon og Árni Freyr Arngrímsson. Ljósm. Smári Geirsson
Starfsfólk fiskiðjuvers Síldarvinnslunnar í Neskaupstað er afar gott og býr drjúgur hluti þess yfir mikilli reynslu. Meirihluta ársins er unnið á vöktum í fiskiðjuverinu og afköstin hafa aukist nánast ár frá ári enda er sífellt verið að bæta þann búnað sem nýttur er. Talsvert hefur borið á því að ungt skólafólk sækist eftir vinnu í verinu enda er unnt að hafa þar góðar tekjur. Síðan í ágústmánuði hafa þrír sjávarútvegsfræðingar gengið vaktir í fiskiðjuverinu. Sá fjórði er Árni Freyr Arngrímsson sem ráðinn var verkstjóri í verinu sl. sumar en Árni er einmitt að ljúka námi í sjávarútvegsfræðum og mun vinna lokaritgerðina í samvinnu við Síldarvinnsluna. Heimasíðan hitti þennan hóp að máli í fiskiðjuverinu og spjallaði við hann.
 
Sjávarútvegsfræðingarnir þrír eru Sylvía Kolbrá Hákonardóttir frá Neskaupstað, Magnús Blöndal frá Akureyri og Fannar Freyr Magnússon frá Reykjavík. Þau Sylvía og Fannar Freyr hafa einnig lokið BS-námi í viðskiptafræðum og Magnús hefur hafið mastersnám í þeim fræðum og mun skrifa lokaritgerð um áhrif hins svonefnda Rússabanns á Síldarvinnsluna. Að auki hefur Magnús lokið diplómanámi í fiskeldisfræðum.  
 
Sylvía Kolbrá er Norðfirðingur og þekkir vel til í fiskiðjuverinu. „Ég hef unnið í fiskiðjuverinu á hverju sumri frá árinu 2010 og reyndar vann ég þar í heilt ár að loknu stúdentsprófi. Fyrir mig var það dýrmæt reynsla að kynnast öflugri uppsjávarvinnslu auk þess sem vinnan gefur rosalega góðan pening. Það er ekki víða hægt að fá jafn vel launaða vinnu. Ég kann vel við vinnuna og vinnustaðurinn er skemmtilegur. Til viðbótar hefur verið einstaklega gaman og fróðlegt að fylgjast með þróuninni í fiskiðjuverinu. Það er alltaf verið að bæta við búnaði og afköstin eru alltaf að aukast,“ segir Sylvía.
 
Magnús segir að nú sé hann á sinni þriðju vertíð í fiskiðjuverinu. „Við Sylvía erum kærustupar og hún togaði mig hingað austur fyrst. Mér finnst þetta frábær vinna og það er svo gaman að taka þátt í framleiðslustarfsemi þar sem er full keyrsla alla daga. Mér finnst vinnan skemmtileg og þar að auki er hún betur borguð en flest annað sem maður á kost á. Við sem höfum verið í námi þurfum svo sannarlega á því að halda að afla góðra tekna og það er unnt að gera það hér í fiskiðjuverinu,“ segir Magnús.
 
Fannar Freyr tekur undir með þeim Sylvíu og Magnúsi. „Þetta er önnur vertíðin mín hérna í Neskaupstað og það er mikilvæg reynsla fyrir mig að kynnast uppsjávarvinnslu. Ég hafði áður starfað við bolfiskvinnslu og á frystitogara en þetta var eitthvað nýtt. Það var einkum gamall skólabróðir úr sjávarútvegsfræðinni í Háskólanum á Akureyri, Sigurður Steinn Einarsson, sem fékk mig fyrst til að koma en mér hefur líkað afskaplega vel. Auðvitað er þetta vaktavinna og stíft unnið en launin eru afar góð. Nú kom ég með kærustuna mína, Tinnu Dagbjartsdóttur, með mér en hún hefur ekki unnið svona vinnu áður. Það er hið sama um hana að segja; henni líkar vel. Hún var að ljúka BA-námi í sálfræði svo það eru því ekki einungis sjávarútvegsfræðingar sem eru ánægðir með að starfa í fiskiðjuverinu,“ segir Fannar Freyr.
 
Eins og fyrr greinir var Árni Freyr Arngrímsson ráðinn verkstjóri í fiskiðjuverinu sl. sumar en hann hafði starfað þar á vertíðinni 2013. Árni segir að það sé skemmtilegt að fá fyrrverandi skólafélaga úr Háskólanum á Akureyri til starfa. „Það er vel tekið á móti þessu fólki af öðrum starfsmönnum og ég fæ ekki betur séð en það falli vel inn í starfsmannahópinn. Þetta er líka fólk sem þekkir orðið vel til hér í fiskiðjuverinu og sækist eftir að koma til starfa vertíð eftir vertíð,“ segir Árni Freyr.
 

Blængur NK veiðir vel

Landað úr Blængi NK í Norðfjarðarhöfn.  Ljósm. Hákon ErnusonLandað úr Blængi NK í Norðfjarðarhöfn.
Ljósm. Hákon Ernuson
Frystitogarinn Blængur NK kom til löndunar til Neskaupstaðar sl. laugardag að lokinni 26 daga veiðiferð. Togarinn millilandaði í Hafnarfirði hinn 13. þessa mánaðar. Bjarni Ólafur Hjálmarsson skipstjóri segir að veiðiferðin hafi gengið ágætlega. „Við hófum veiðar fyrir vestan og millilönduðum í Hafnarfirði eftir um það bil 10 daga. Það var mest karfi sem þá fór á land. Síðan héldum við áfram veiðum á Vestfjarðamiðum og einnig úti fyrir Norðurlandi og þar veiddist vel af ufsa og karfa auk þess sem nokkur þorskur var í aflanum. Heildaraflinn upp úr sjó var 566 tonn og verðmætin voru um 123 milljónir. Segja má að vel hafi veiðst allan túrinn og veðrið var með ágætum,“ sagði Bjarni Ólafur.
 
Gert er ráð fyrir að Blængur haldi á ný til veiða nk. miðvikudag.
 

Kolmunni og síld til Neskaupstaðar

Bjarni Ólafsson AK. Ljósm. Hákon ErnusonBjarni Ólafsson AK. Ljósm. Hákon ErnusonSl. nótt kom Bjarni Ólafsson AK með um 930 tonn af kolmunna til Neskaupstaðar og síðdegis mun Börkur NK koma með rúmlega 1.100 tonn af síld.
 
Runólfur Runólfsson, skipstjóri á Bjarna Ólafssyni, segir að kolmunnaveiðin sé heldur treg. „Við vorum að veiðum djúpt út af Norðfjarðardýpi, um 60-70 mílur frá landi. Við vorum fimm daga að veiðum og var aflinn tekinn í fimm holum. Þegar skyggja tekur hverfur kolmunninn alveg og því er látið reka frá klukkan hálf sex síðdegis til klukkan sjö á morgnana og einungis togað á daginn,“ segir Runólfur.
 
Bjarni Ólafsson mun halda til veiða á ný í kvöld að lokinni löndun.
 
Börkur var að síldveiðum í færeysku lögsögunni og fékk aflann í sjö holum. Ólafur Guðnason stýrimaður segir að um tíma hafi ekki verið sérstök veiði en heldur hafi ræst úr henni. Aflinn fékkst 90-100 mílur inni í færeysku lögsögunni um 240 mílur frá Norðfirði.

Börkur á hrossamakrílveiðum við strendur Afríku

Börkur á hrossamakrílveiðum við strendur AfríkuÍ tilefni af því að Síldarvinnslan verður 60 ára hinn 11. desember nk. munu birtast pistlar um sögu fyrirtækisins á heimasíðunni af og til út árið. Hér verður fjallað um hrossamakrílveiðar Barkar við strendur norðvestur Afríku síðla árs 1975.
 
Börkur NK við Afríkustrendur.Börkur NK við Afríkustrendur.Síldarvinnslan festi kaup á uppsjávarskipinu Berki árið 1973. Skipið þótti óhemju stórt en því var fyrst og fremst ætlað að leggja stund á loðnu- og kolmunnaveiðar í þeim tilgangi að tryggja fiskimjölsverksmiðju fyrirtækisins í Neskaupstað hráefni.
 
Erfiðlega gekk að finna næg verkefni fyrir þetta stóra skip fyrstu árin og stóð til að selja það úr landi vorið 1976. Af sölunni varð þó ekki einkum vegna þess að einmitt á þessu ári hófust sumar- og haustveiðar á loðnu út af Norðurlandi og Vestfjörðum.
 
Á þeim árum, þegar leitað var verkefna fyrir Börk, var ýmislegt reynt fyrir utan hefðbundnar loðnuveiðar og tilraunir til kolmunnaveiða. Börkur lagði til dæmis stund á síld- og makrílveiðar í Norðursjó frá vori og fram á sumar 1975 og að þeim loknum hélt hann til loðnuveiða í Barentshafi þar sem fengust 8.000 tonn á sjö vikum. Um haustið hélt Börkur síðan til veiða á hrossamakríl undan ströndum norðvestur Afríku. Þessar Afríkuveiðar eru áhugaverðar ekki síst vegna þess að aldrei hefur norðfirskt skip haldið til veiða á jafn fjarlæg mið. Makrílveiðin við Afríkustrendur gekk illa og varð afli Barkar sáralítill en honum var landað um borð í bræðsluskipið Norglobal sem fylgdi nokkrum veiðiskipum á þessar fjarlægu slóðir. Íslensku veiðiskipin sem freistuðu þess að fanga hrossamakríl við Afríku á þessum tíma ásamt Berki voru Sigurður, Reykjaborg, Ásgeir, Ásberg, Óskar Halldórsson og Guðmundur. Auk íslensku skipanna var þarna töluverður floti frá Sovétríkjunum, Norður-Kóreu og Japan.
 
Þegar siglt var áleiðis til Afríku voru Barkarmenn bjartsýnir. Um borð var nót sem hafði verið dýpkuð heil reiðinnar býsn og mun hafa verið orðin 127 faðma djúp. Þessi stóra nót hlyti að duga vel til að fanga sprellfjörugan Afríkumakríl.
 
Magnús Jóhannsson háseti faðmar sleggjuhákarl sem kom í nótina. Hjá honum stendur Axel Magnússon kokkur.Magnús Jóhannsson háseti faðmar
sleggjuhákarl sem kom í nótina.
Hjá honum stendur Axel Magnússon kokkur.
Börkur kastaði fyrst á mikla hrossamakríltorfu 2. nóvember. Kastið var ágætt en nótin reyndist allt of veikbyggð. Hún rifnaði mikið og einungis náðust 40-50 tonn. Daginn eftir var kastað á ný en allt fór á sömu leið.
 
Fljótlega áttuðu menn sig á því að nótin hentaði alls ekki til veiðanna og því var ráðist í að grynnka hana og breyta henni í þeirri von að hún myndi þá henta betur. Tryggvi Vilmundarson netagerðarmeistari var háseti á Berki á þessum tíma og stjórnaði hann verkinu.
 
Að loknum fyrstu dögunum á miðunum fannst lítið af makríl auk þess sem nótarvesenið hélt áfram þrátt fyrir breytingarnar á nótinni. Alls fengust 1.500-1.600 tonn af hrossamakríl á meðan Börkur var á þessum fjarlægu miðum. Veitt var 20-30 mílur frá ströndum Máritaníu og var yfirleitt landsýn.
 
Öllum aflanum var landað um borð í bræðsluskipið Norglobal og var ætlast til að landað væri daglega. Ef löndun dróst varð fljótlega ekkert eftir nema beinin af makrílnum, hitt varð að vatnskenndri drullu í hitanum og nýttist ekki. Þegar á leið fengu Barkarmenn litla nót um borð í bræðsluskipinu og reyndu um tíma að veiða sardínellu, en þær veiðar skiluðu einnig heldur litlum árangri.
 
Margar fisktegundir komu í nót Barkar á Afríkumiðum og reyndar hin furðulegustu kvikindi. Líklega var um að ræða hátt í 40 tegundir; fiskar af ýmsum stærðum og allt upp í hákarla, meðal annars fékkst einu sinni sleggjuhákarl.
 
Samskipti við innfædda voru í lágmarki. Aldrei var siglt til hafnar í Máritaníu og aðeins einu sinni sáu Barkarmenn framan í Máritaníumenn. Þá var verið að veiðum á hefðbundinni veiðislóð þegar strandgæslubátur birtist fyrirvaralaust. Komu strandgæslumennirnir um borð og skoðuðu veiðarfærin. Börkur hafði einungis leyfi til nótaveiða en aftur á skipinu var troll á tromlu. Gerð var krafa um að trollið væri tekið af tromlunni og því komið fyrir í geymslu í skipinu.
 
Þegar ekki var verið að veiðum var gjarnan verið í sólbaði. Talið frá vinstri: Axel Magnússon, Tryggvi Vilmundarson, Sverrir Guðlaugur Ásgeirsson, Þórður Þórðarson og Finnur Þórðarson.Þegar ekki var verið að veiðum var gjarnan verið í sólbaði.
Talið frá vinstri: Axel Magnússon, Tryggvi Vilmundarson,
Sverrir Guðlaugur Ásgeirsson,
Þórður Þórðarson og Finnur Þórðarson.
Á meðan á Afríkuúthaldinu stóð fór Börkur í tvígang til Las Palmas á Kanaríeyjum. Í fyrra skiptið vegna mannaskipta og í síðara skiptið áður en siglt var heim. Ekki fékkst heimild til að leggjast að bryggju því Börkur hafði ekki skírteini sem staðfesti að skipið væri laust við rottur. Þetta þótti Barkarmönnum sérkennilegt því þeir voru fluttir í land á báti og sáu þá að í höfninni lágu alls konar dallar og í sumum þeirra var heilmikill rottugangur. Eins og gengur og gerist skiptist áhöfnin í tvennt þegar í land var komið; sumir fóru að versla og skoða sig um en aðrir fóru á fyllerí enda fékkst mjöðurinn á býsna hagstæðu verði.
 
Sjálfsagt halda lesendur að vistin við Máritaníustrendur hafi verið heldur daufleg en svo var ekki. Þegar ekki var verið að veiðum var mikið spilað á spil og legið í sólbaði. Þá stóð Axel Magnússon kokkur fyrir kvöldvökum fram í stafni. Þar voru flutt ýmis skemmtiatriði og mikið sungið við harmonikkuundirleik Harrys Holsviks loftskeytamanns. Jafnt lagvissir sem laglausir kyrjuðu hástöfum Kátir voru karlar, Sjómannavalsinn og ýmsa ættjarðarsöngva þarna í hitbeltissvækjunni. 
Allar vistir fengust í Norglobal. Þar var til dæmis hægt að fá nýbakað brauð og sígarettur. Mjólkin var hins vegar búin til daglega um borð í Berki í sérstakri maskínu og var notað í hana vatn, smjör og mjólkurduft.
 
Neðan þilja var góð loftkæling í Berki þannig að hitastig var þar hið þægilegasta þó hitastigið fyrir utan væri hátt. Enginn póstur barst skipverjum á meðan á Afríkuveiðunum stóð en unnt var að tala heim frá Norglobal.
 
Á fyrri hluta veiðitímabilsins við Afríkustrendur var Hjörvar Valdimarsson skipstjóri á Berki en síðan tók Sigurjón Valdimarsson við skipstjórninni.
 
Sigurjón Ingvarsson háseti um borð í Berki á legunni í Las Palmas á Kanarí. Í baksýn er rússneskur verksmiðjutogariSigurjón Ingvarsson háseti um borð í
Berki á legunni í Las Palmas á Kanarí.
Í baksýn er rússneskur verksmiðjutogari
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Myndirnar sem fylgja þessum pistli tók Þórður Þórðarson sem var háseti á Berki á fyrri hluta veiðitímabilsins úti fyrir ströndum Máritaníu.
 

Hver er hin raunverulega staða í íslenskum sjávarútvegi?

Alltof algengt er að í aðdraganda kosninga sé sjávarútvegurinn notaður af frambjóðendum sem endalaus uppspretta fjármagns til að fjármagna kosningaloforðin. Það virðist vera sama hvernig árar í greininni, alltaf á að vera hægt að teygja sig eftir meira fjármagni frá sjávarútvegsfyrirtækjum.

Í aðdraganda þessara kosninga er við hæfi að vitna í orð Árna Vilhjálmssonar, fyrrv. prófessors við HÍ, á aðalfundi Granda árið 1995 þegar fyrstu alvöru umræður um veiðigjald voru að eiga sér stað:

„Margir ólíkir hættir við gjaldtöku hafa verið orðaðir. Einn háttur er árlegt gjald, sem nemur tiltekinni krónutölu á hvert tonn fisks, sem heimild fæst til að veiða. Á slíku kerfi er sá annmarki, mjög alvarlegur að mínu mati, að árlega gæti risið upp ágreiningur og kostnaðarsöm umræða um allt þjóðfélagið um það, hversu hátt gjaldið skyldi vera það sinnið. Kostað skyldi kapps um að kreista allan umframhagnaðinn út úr útgerðinni. Hætt er við, að slík gjaldtaka hefði lamandi áhrif á alla skapandi hugsun í greininni, á allt framtak og frumkvæði, enda yrði það ekki umbunað, þegar á heildina er litið.“

Nú á dögunum birti Stjórnstöð ferðamála margvíslegar upplýsingar um gang mála hjá ferðaþjónustunni. Hvergi er að finna svipaðar upplýsingar um þróun helstu hagtalna í sjávarútvegi og vegna þess hversu snögglega rekstrarumhverfi útflutningsgreina hér á landi hefur breyst er nauðsynlegt að halda til haga nokkrum atriðum um þróun mála í sjávarútveginum:

Veiðigjald í september síðastliðnum nam 1.000.000.000 kr

Veidigjald 2017

Svo virðist sem hækkun á veiðigjaldinu í september sl. hafi ekki ratað í umræðuna en þá tvöfaldaðist veiðigjaldið á margar tegundir frá fyrra fiskveiðiári. Þegar reiknað veiðigjald er brotið niður á hvern mánuð ársins 2017 má glögglega sjá hvaða áhrif þessi hækkun hefur í för með sér en til að mynda nam reiknað veiðigjald í september sl. 1 milljarði kr. Á yfirstandandi fiskveiðiári er áætlað að veiðigjaldið geti numið rúmlega 11 milljörðum króna sem er um tvöföldun frá síðasta fiskveiðiári. Útreikningar á veiðigjaldi yfirstandandi fiskveiðiárs byggja á rekstrarniðurstöðu ársins 2015 en margt hefur breyst frá því ári.

 

 

Verðlækkun

Ef við skoðum þær afurðir sem lækkað hafa hvað mest frá árinu 2015 má að miklu leyti rekja þá lækkun til Rússabannsins svonefnda. Til að mynda þá hefur fiskimjöl ásamt karfa-, ufsa og síldarafurðum lækkað um 40-50% í íslenskum krónum. Á sama tíma hefur myntkarfa Seðlabankans lækkað um 20% og því er ekki aðeins um gengislækkun að ræða heldur töluverða afurðarverðslækkun. Fyrirtækin og sjómennirnir hafa fundið mikið fyrir þessari þróun.

Launaþróun

Samhliða mikilli gengislækkun hafa laun á Íslandi hækkað til muna. Hér er hent upp mynd sem sýnir launaþróun í norskum krónum og íslenskum. Þar sem Norðmenn eru helstu samkeppnisaðilar Íslendinga þegar kemur að sölu á fiskafurðum á erlendum mörkuðum er tilhlýðilegt að birta þá launaþróun sem verið hefur á Íslandi einnig í norskum krónum. Laun á Íslandi frá 2012 til 2017 hafa hækkað í íslenskum krónum um 43,6% en séu þau færð yfir í norskar krónur hafa laun á Íslandi hækkað um 129,3%. Þessi þróun hefur haft mikil áhrif á samkpennishæfni íslensks sjávarútvegs.

Hið opinbera fær stærsta hlutinn úr grálúðutúrnum

Grálúðaskipting

Þegar framangreind skipting verðmæta í grálúðutúr hjá frystiskipi eins og Blængi NK er skoðuð sést glögglega hve stór hlutur hins opinbera er í raun.  Hlutfall þeirra gjalda sem renna beint til ríkissjóðs og sveitarfélaga af aflaverðmæti er um þriðjungur alls aflaverðmætis umræddrar veiðiferðar. Einnig má nefna að til viðbótar við umræddan þriðjung rennur reiknaður tekjuskattur af hagnaði fyrirtækisins til ríkissjóðs og má því áætla að hlutur ríkisins geti orðið 35% af heildarverðmætum. Það sem eftir situr skiptist annars vegar milli sjómanna og hins vegar útgerðar. Hluti útgerðarinnar þarf að standa undir rekstri og fjárfestingum til frambúðar, s.s. endurnýjun tækja o.s.frv. Því má með sanni segja að stærsti hluturinn úr umræddum grálúðutúr renni til hins opinbera.

1% af tekjum ríkisins kemur frá sjávarútvegi – hefur heyrst í aðdraganda kosninga.

Hlutfall sjávarútvegs í sköttum

Ef skoðaðar eru tekjur ríkissjóðs af tryggingagjaldi, tekjuskatti og öðrum sköttum allra lögaðila á Íslandi sést að hlutfall þess sem útgerðar- og fiskvinnslufyrirtæki greiða er umtalsvert (hér eru ekki meðtalin fyrirtæki með afleidda starfsemi). Árið 2013 var hlutfall þessara skatta frá sjávarútvegsfyrirtækjum 16,5% af heild en var árið 2016 11,3%. Hér ber að nefna að ekki eru taldir með aðrir skattar sem sjávarútvegsfyrirtækin greiða t.d. stimpilgjöld og kolefnisgjöld. Því má ljóst vera að tekjur hins opinbera af starfsemi sjávarútvegsfyrirtækjanna er langt umfram þau 1% sem nefnd hafa verið í máli sumra frambjóðenda.

Beinir skattar vegna starfsemi Síldarvinnslunnar árið 2015 námu 0,7% af tekjum ríkissjóðs

Til að átta sig á hve stórt framlag sjávarútvegsins er til samfélagsins má nefna að árið 2015 voru tekjur ríkissjóðs 686,5 milljarður kr. Það ár nam tekjuskattur, tryggingagjald, veiðigjöld, fjármagnstekjuskattur, staðgreiðsla starfsmanna og aðrir skattar Síldarvinnslunnar hf. 4,8 milljörðum kr. eða sem nemur 0,7% af tekjum ríkissjóðs. Það gefur því auga leið þegar framlag Síldarvinnslunnar er þetta hátt þá er heildarframlag sjávarútvegarins miklu hærra en 1% af tekjum ríkissjóðs, hvernig sem á það er litið.

Því miður er það alltof algengt að gert sé lítið úr framlagi sjávarútvegsins til samfélagsins og þar af leiðandi gert lítið úr framlagi þeirra sem starfa í greininni. Til marks um hversu ómaklegt slíkt er má benda á að framlag Síldarvinnslunnar og starfsmanna hennar til hins opinbera nam 1,1 milljón kr. á mánuði á hvern starfsmann árið 2016, eða samtals 13,2 milljón kr. á starfsmann það árið. Starfsmenn Síldarvinnslunnar mega því vera stoltir af sínu framlagi til samfélagsins þrátt fyrir þann tón sem nú má heyra frá ýmsum frambjóðendum nú í aðdraganda kosninga.

Beitir með síld úr færeysku lögsögunni

Beitir NK með síldarhol. Ljósm. Guadalupe LaizBeitir NK með síldarhol. Ljósm. Guadalupe LaizBeitir NK kom sl. nótt til Neskaupstaðar með 1.350 tonn af síld sem öll fer til vinnslu í fiskiðjuveri Síldarvinnslunnar. Síldin fékkst í færeyskri lögsögu, 250-260 sjómílur austur af landinu. Sturla Þórðarson skipstjóri segir að ekki hafi orðið vart við mikla síld á veiðisvæðinu en aflinn fékkst í fimm holum. Síldin sem Beitir veiddi í veiðiferðinni er svipuð og áður hefur veiðst og hentar vel til manneldisvinnslu.
 
Börkur NK hélt til síldveiða í færeysku lögsögunni í gær. 
 
 
 
 
 

Afurðirnar fluttar úr landi

Útskipun á frystum afurðum í Norðfjarðarhöfn. Ljósm. Smári GeirssonÚtskipun á frystum afurðum í Norðfjarðarhöfn. 
Ljósm. Smári Geirsson
Þessa dagana kemur hvert skipið á fætur öðru til Neskaupstaðar til að lesta frystar afurðir. Eitt skipanna liggur við bryggju og er að lesta 1.500 tonn en tvö liggja við festar á firðinum. Að sögn Heimis Ásgeirssonar yfirverkstjóra í frystigeymslum Síldarvinnslunnar munu þessi skip samtals lesta 6.000-7.000 tonn en mikilvægt er að losna við afurðirnar svo nægilegt rými sé í geymslunum fyrir framleiðslu fiskiðjuversins og þeirra vinnsluskipa sem landa í Neskaupstað. Heimir segir að tíðarfarið hjafi tafið afgreiðslu skipanna. „Það hefur rignt mikið síðustu daga og það hefur tafið okkur verulega. Hins vegar gerum við okkur vonir um að það stytti upp þegar líður á daginn og þurrt verði að mestu næstu daga. Við verðum að láta hendur standa fram úr ermum því auk skipanna er vinnsluskipið Hákon EA að landa 650 tonnum af frystri síld í dag,“ sagði Heimir.
 

Gott fiskirí hjá Bergey fyrir austan

Bergey VE á Seyðisfirði. Ljósm. Ómar BogasonBergey VE á Seyðisfirði. Ljósm. Ómar BogasonBergey VE og Vestmanney VE veiða mest á Austfjarðamiðum á haustin og jafnvel framyfir áramót. Löngum hafa skipin lagt áherslu á ýsuveiðar eystra en upp á síðkastið hefur einnig skipt máli að veiða þorsk. Skipin hafa landað á Eskifirði, Norðfirði og Seyðisfirði þegar þau landa fyrir austan en nú er meginreglan sú að landað er í Vestmannaeyjum eftir þriðja hvern túr. Hluti af afla skipanna fer til vinnslu í fiskvinnslustöð Síldarvinnslunnar á Seyðisfirði.
 
Bæði skipin hafa verið að afla vel á Austfjarðamiðum það sem af er hausti og hafði heimasíðan samband við Jón Valgeirsson skipstjóra á Bergey. Þegar rætt var við Jón var Bergey að toga í Vonarbrekkunni austan við Hvalbakinn. „Það hefur verið fínasta fiskirí hérna fyrir austan að undanförnu. Við lönduðum á Seyðisfirði um 60 tonnum hinn 16. október og síðan aftur í gær 78 tonnum. Uppistaða aflans er ýsa og þorskur. Í fyrri túrnum vorum við mest í Litladýpi og á Breiðdalsgrunni en í seinni túrnum á Glettinganesgrunni. Ég geri síðan ráð fyrir að við löndum í Eyjum að loknum yfirstandandi túr,“ sagði Jón. 
 

Óvæntar kolmunnaveiðar

Bjarni Ólafsson AK að landa í Neskaupstað. Ljósm. Hákon ErnusonBjarni Ólafsson AK að landa í
Neskaupstað. Ljósm. Hákon Ernuson
Bjarni Ólafsson AK kom til löndunar í Neskaupstað í morgun með tæplega 900 tonn af kolmunna. Aflinn fékkst á einum og hálfum sólarhring út af Norðfjarðardýpi, um 60 mílur frá landi. Gísli Runólfsson skipstjóri segir að það komi mönnum á óvart að þarna skuli veiðast kolmunni á þessum árstíma. „ Þarna virðist vera töluvert af fiski og þarna er um ágætan fisk að ræða. Ástæðan fyrir því að við komum inn er sú að við rifum trollið og þurftum að fá viðgert. Við förum aftur út í kvöld þegar búið verður að landa og gera við. Aflinn fékkst í tveimur holum og fiskurinn er tekinn ofarlega eða á 60-80 föðmum. Yfir nóttina hverfur fiskurinn alveg og þá er látið reka þannig að það er einungis dregið yfir daginn. Það er frábært að fá svona verkefni að lokinni makríl- og síldarvertíð. Vonandi verður bara framhald á þessari veiði,“ sagði Gísli. 
 

Börkur með 1.200 tonn af feitri og flottri síld

Börkur NK á síldarmiðunum. Ljósm. Guadalupe LaizBörkur NK á síldarmiðunum.
Ljósm. Guadalupe Laiz
Börkur NK kom til Neskaupstaðar í morgun með 1.200 tonn af síld. Síldin er öll unnin í fiskiðjuveri Síldarvinnslunnar. Hjörvar Hjálmarsson skipstjóri segir að veiðiferðin hafi gengið vel. „Við fengum aflann í fimm holum austur undir miðlínu á milli Færeyja og Íslands, um 140 mílur austur af Norðfirði. Aflinn var 200 tonn í fyrstu þremur holunum, 400 tonn í því fjórða og 200 tonn í því fimmta en þá var einungis dregið í 25 mínútur. Það virtist vera síld á stóru svæði þegar við komum þarna og í gær mátti sjá stóra síldarflekki sem gáfu vel. Síldin er feit og flott og afar góð í alla staði,“ sagði Hjörvar.
 
Beitir NK er á síldarmiðunum en Bjarni Ólafsson AK er að kolmunnaveiðum. Bjarni Ólafsson var að hefja veiðar út af Seyðisfjarðardýpi í morgun.
 
 

Hvað er skuttogari og hver var fyrsti íslenski skuttogarinn?

Hvað er skuttogari og hver var fyrsti íslenski skuttogarinn?Í tilefni af því að Síldarvinnslan verður 60 ára hinn 11. desember nk. munu birtast pistlar um sögu fyrirtækisns á heimasíðunni af og til út árið. Hér verður fjallað um fyrsta skuttogara Síldarvinnslunnar, Barða NK 120, og spurninguna um það hvort hann hafi verið fyrsti skuttogarinn í eigu Íslendinga.
 
Barði NK, fyrsti skuttogari Íslendinga að toga í Grindavíkurdýpi árið 1977. Ljósm. Kristinn BenediktssonBarði NK, fyrsti skuttogari Íslendinga að toga í
Grindavíkurdýpi árið 1977. Ljósm. Kristinn Benediktsson
Stundum þrefa menn um eitthvað sem skiptir litlu máli. Oft hefur til dæmis verið þráttað um það hver fyrsti íslenski skuttogarinn hafi verið. Norðfirðingar hafa haldið því fram að það hafi verið Síldarvinnslutogarinn Barði sem kom í fyrsta sinn til heimahafnar í Neskaupstað 14. desember 1970 og í kjölfar hans kom systurskipið Hólmatindur til Eskifjarðar. Aðrir hafa bent á að Siglufjarðarskipin Siglfirðingur og Dagný hafi tekið trollið inn að aftan og því hljóti þau að vera á undan Barða í skuttogararöðinni. Árið 1979 birtust fróðlegar greinar í Ægi um þróun í gerð og búnaði fiskiskipa og var þar meðal annars fjallað um skuttogara og helstu einkenni þeirra. Greinarnar byggðu á erindi sem Auðunn Ágústsson og Emil Ragnarsson fluttu á ráðstefnu sem Verkfræðingafélag Íslands hélt í marsmánuði 1979. Í umræddum greinum er meðal annars skilgreint með skýrum hætti hvað skuttogari er og er þá gerður samanburður á síðutogara og skuttogara. Skilgreiningin er svofelld:
     
Þegar síðutogari og skuttogari eru bornir saman eru æðimargir þættir í hönnun og fyrirkomulagi frábrugðnir þótt veiðarfærið sjálft sé í grundvallaratriðum það sama. Meginmunurinn er tvö heil þilför milli stafna á skuttogara, gafllaga skutur með skutrennu upp á efra þilfar, yfirbygging framskips, íbúðir almennt framskips og togþilfar á afturþilfari...
     
Í tækjabúnaði verða meginbreytingar í veiðibúnaði og búnaði við meðhöndlun á aflanum. Vindueiningum fjölgar, þar sem við bætast allar þær hjálparvindur og hjálpartromlur sem ekki voru fyrir hendi á síðutogurum, en almennt var aðeins um koppa á togvindu að ræða. Togvindum og ýmsum hjálparvindum er nú fjarstýrt frá brú, en á síðutogurunum var togvindunni stjórnað við sjálfa vinduna. Í sambandi við meðhöndlun aflans, sem nú fer fram undir lokuðu þilfari, kemur aukin hagræðing og nýr búnaður ...
 
Niðurstaða greinarhöfundanna er skýr: Fyrsti skuttogari Íslendinga var Barði frá Neskaupstað. Þeir fjalla einnig um siglfirsku skipin sem áður voru nefnd. Þeir orða niðurstöðu sína þannig:
 
Fyrsti skuttogari Íslendinga var Barði NK 120, keyptur frá Frakklandi í desember 1970, en byggður þar árið 1966. Áður, eða í ágúst 1970, var keypt frá Þýskalandi til landsins togskip af hollenskri gerð, sem hlaut nafnið Dagný SI 70. Það skip var ekki með heilt efra þilfar aftur að skut og án rennu en síðar var því breytt, byggð skutrenna og aftasta hluta neðra þilfars lokað. Rétt er þó að nefna hér að árið 1964 var byggt í Noregi tog- og síldveiðiskip, Siglfirðingur SI 150, eins þilfars afturbyggt skip með skutrennu sem er því í reynd fyrsta íslenska skipið með skutrennu en fellur ekki inn í skilgreiningu þá sem hér er lögð til grundvallar fyrir skuttogara. 
 
Skilgreining sú á skuttogara sem greinarhöfundarnir byggja á er almennt viðurkennd og ætti því að vera óþarfi að þrefa frekar um það hver var fyrsti skuttogari landsmanna. Hitt er svo annað mál að tilkoma Barða var undanfari skjótra og viðamikilla breytinga; um áramótin 1978-1979 áttu Íslendingar orðið hvorki fleiri né færri en 79 skuttogara og sjávarútvegur landsmanna hafði tekið miklum stakkaskiptum á tæpum áratug.  

Tankur tekur stakkaskiptum

Steintankurinn austan gömlu fiskvinnslustöðvarinnar í Neskaupstað hefur tekið stakkaskiptum. Til þessa hefur tankurinn kúrt á sínum stað og látið lítið fyrir sér fara en nú hefur hann verið málaður og skreyttur þannig að hann fer ekki framhjá neinum sem á leið hjá. Á meðal þess sem málað hefur verið á tankinn eru annars vegar orðin SÍLD og SÆLA og hins vegar SÚLD og BRÆLA. Sjálfsagt eru skiptar skoðanir um tankinn sem listaverk en víst er að hinn nýi svipur hans er skemmtileg tilbreyting í hversdagsleikann.
 
Tankurinn austan gömlu fiskvinnslustöðvarinnar hefur tekið stakkaskiptum. Ljósm. Hákon ErnusonTankurinn austan gömlu fiskvinnslustöðvarinnar
hefur tekið stakkaskiptum. Ljósm. Hákon Ernuson
Skreyting tanksins er eitt af þeim verkefnum sem unnið hefur verið í Neskaupstað í sumar á vegum Art Attack – verkefnisins, en listamenn hafa heimsótt bæinn á vegum verkefnisins og lífgað upp á mannlífið með fjölbreyttri list. Það voru þau Björn Loki og Elsa Jónsdóttir frá Stúdíói Kleinu sem önnuðust skreytinguna á tankinum en þau sérhæfa sig í að handmála skilti og auglýsingar upp á gamla mátann. 
 
Í tilefni af þeim stakkaskiptum sem tankurinn hefur tekið er sjálfsagt að rifja upp nokkra þætti úr sögu hans. Tankurinn var reistur á kreppuárunum í atvinnubótavinnu en þá var brædd síld og síðar karfi í Fóðurmjölsverksmiðju Norðfjarðar og þurfti nauðsynlega tank undir lýsi. Starfsemi Fóðurmjölsverksmiðjunnar lauk árið 1940 en árið 1944 festi Samvinnufélag útgerðarmanna kaup á eignum hennar, þar á meðal umræddum tanki. Lét Samvinnufélagið rífa Fóðurmjölsverksmiðjuna að mestu og reisti fiskvinnslustöð sína á þeim stað sem verksmiðjan stóð á. Árið 1943 hóf Samvinnufélag útgerðarmanna olíusölu til báta og tók steintankinn þá á leigu undir olíu. Samvinnufélagið annaðist olíusölu allt til ársins 1947 eða þar til Olíusamlag útvegsmanna var stofnað. Olíusamlagið festi kaup á steintankinum og notaði hann fyrir olíubirgðir, meðal annars var svartolía fyrir togara geymd í honum um tíma. 
 
Síldarvinnslan hóf að nota tankinn undir lýsi þegar síldarverksmiðja fyrirtækisins tók til starfa árið 1958 og ári síðar festi hún kaup á tankinum. Að því kom að Síldarvinnslan lét reisa aðra lýsistanka og var þá steintankurinn nýttur með öðrum hætti. Dyr voru gerðar á tankinn og eftir það var komið upp hreistursvélum til að afhreistra karfa í honum. Árið 1979 var síðan komið upp búnaði í tankinum til að hreinsa loðnuhrogn og fór slík hreinsun fram þar fram undir árið 2000. Þá var söltuð síld í tankinum haustið 1980. Á seinni árum hefur tankurinn verið nýttur sem geymsla.
 
Steintankurinn á sér merka sögu eins og mörg önnur mannvirki sem lengi hafa verið í notkun. Hann hefur gengið undir ýmsum nöfnum og var lengi ýmist nefndur Colosseum eða hringleikahúsið. Eitt er þó víst að tankurinn hefur aldrei vakið jafn mikla athygli og einmitt núna. Hann á þá athygli fullkomlega skilið. 
 

Tandraberg framleiddi 25.000 bretti í september

Frá brettaverksmiðju Tandrabergs. Ljósm. Hákon ErnusonFrá brettaverksmiðju Tandrabergs. Ljósm. Hákon ErnusonSeptember sl. var svo sannarlega annasamur mánuður hjá starfsmönnum Tandrabergs. Tandraberg annast meðal annars landanir úr fiskiskipum, útskipanir og smíði á vörubrettum en brettin eru nýtt undir frosnar fiskafurðir. Framleiðsla á frosnum afurðum hefur aukist mikið í Fjarðabyggð með tilkomu nýs uppsjávarfrystihúss á Eskifirði og hefur framleiðsla á vörubrettunum aukist í samræmi við það. Einar Birgir Kristjánsson framkvæmdastjóri Tandrabergs segir að umsvifin í Fjarðabyggðarhöfnum séu gríðarleg og það sé ærið verkefni fyrir fyrirtækið að veita þá þjónustu sem þörf er á. „Við byggðum brettaverksmiðju í Neskaupstað og tók hún til starfa árið 2015. Í verksmiðjunni starfa 4-5 menn. Við gætum aldrei annað þörfinni fyrir bretti ef verksmiðjan væri ekki til staðar. Við framleiddum 25.000 bretti í nýliðnum september en með gamla laginu hefði slík framleiðsla krafist 260-270 dagsverka. Brettaframleiðslan fer allvíða en langflest bretti eru nýtt af Síldarvinnslunni og Eskju. Nokkuð fer til Loðnuvinnslunnar en minna til annarra fyrirtækja. Þessi bretti eru notuð jafnóðum og þau eru framleidd og á notkuninni má sjá að framleiðslan hjá sjávarútvegsfyrirtækjunum í Fjarðabyggð, ásamt því sem vinnsluskip landa þar, er tæplega 31.000 tonn af frosnum afurðum í septembermánuði einum. Þetta eru ótrúlegar tölur. Síldarvinnslan notaði rúmlega 12.500 bretti í september og Eskja rúmlega 9.300, en Eskja setur meira af afurðum á hvert bretti. Og þessi septembermánuður er ekkert einsdæmi; brettaframleiðslan í ágúst var litlu minni eða 22.300 bretti. Í brettaverksmiðjunni er búið að framleiða 76.000 bretti það sem af er árinu og er ekki ósennilegt að framleiðslan nái 100.000 brettum áður en áramót ganga í garð,“ sagði Einar Birgir.   
 

Glæsilegur tæknidagur

Fjölmenni á kynningu Síldarvinnslunnar á tæknidegi fjölskyldunnar. Ljósm. Smári GeirssonFjölmenni á kynningu Síldarvinnslunnar á
tæknidegi fjölskyldunnar. Ljósm. Smári Geirsson
Tæknidagur fjölskyldunnar fór fram í Verkmenntaskóla Austurlands sl. laugardag en það er Verkmenntaskólinn ásamt Austurbrú sem standa fyrir honum. Þetta er í fimmta sinn sem tæknidagurinn er haldinn en á honum efna fyrirtæki og stofnanir til kynningar á starfsemi sinni og er þá ekki síst lögð áhersla á að kynna ýmsar nýjungar. Eins má kynnast hinu fjölbreytta námsframboði Verkmenntaskólans á þessum degi.  Sannast sagna er dagurinn sífellt glæsilegri ár frá ári og ljóst er að Austfirðingar kunna vel að meta það sem boðið er upp á þennan dag. Sérstök áhersla er lögð á að dagurinn höfði til allra aldurshópa og þá ekki síst til barna.
 
Að þessu sinni skráðu tæplega 1.200 manns nöfn sín í gestabækur tæknidagsins en gera má ráð fyrir að alls hafi 1.200 – 1.500 manns notið þeirrar dagskrár sem boðið var upp á. Fólk kom á tæknidaginn víða að af Austurlandi og oft mátti sjá að heilu fjölskyldurnar höfðu lagt land undir fót til að njóta dagsins.
 
Eins og venjulega tók Síldarvinnslan virkan þátt í deginum. Starfsemi fyrirtækisins var kynnt með ýmsu móti og eins var gestum boðið að njóta góðra veitinga sem unnar voru úr hráefni úr hafinu. Þarna mátti gæða sér á unnum loðnuhrognum (masago), reyktri grálúðu, reyktum og niðursoðnum makríl, sölum,  harðfiski og gómsætri síld. Mikill fjöldi gesta heimsótti kynningarsvæði Síldarvinnslunnar og ekki var annað að sjá en sælgætið úr hafinu slægi í gegn. 

Undirflokkar