Hún heitir María Finnbogadóttir og fædd árið 2000. Foreldrar hennar eru Finnbogi Baldvinsson framkvæmdastjóri og Anna Jóna Guðmundsdóttir leikskólakennari. María er fædd í Cuxhaven, ólst upp á Akureyri til tíu ára aldurs en flutti þá á Sauðárkrók. Hún var kornung þegar hún byrjaði að æfa skíði og fljótlega varð ljóst að miklir hæfileikar voru til staðar á því sviði. Að því kom að draumar um atvinnumennsku í skíðaíþróttinni fæddust og til að elta draumana hélt María til Austurríkis 14 ára að aldri þar sem hún hóf nám í skíðamenntaskóla. Ætlunin með dvölinni í Austurríki var að ná langt í skíðaíþróttinni og það tókst svo sannarlega. María hóf að keppa á alþjóðlegum mótum með góðum árangri og einnig í heimsmeistarakeppnum. Íslandsmeistaratiltlar unnust og fyrr en varði var hún orðin A-landsliðskona í alpagreinum. Um hana var talað og skrifað sem efnilegustu skíðakonu landsins.
Ferill Maríu sem atvinnuskíðakona byrjaði vel og framtíðin virtist björt. Fljótlega komu þó vandamál í ljós; árið 2020 hóf hún að meiðast í hnjám. Meiðslasagan var sorgleg og erfið í alla staði. Árið 2024 var hún búin að slíta allt í hnjánum sem unnt var að slíta og þá ráðlögðu læknar henni að hætta að stunda íþróttina þar sem meiðslin væru þegar farin að valda varanlegum skaða.
Það var erfitt fyrir Maríu að kveðja skíðadraumana og horfast í augu við að líkaminn leyfði ekki áframhaldandi feril á skíðunum, en hún hafði frá unga aldri sagt að ef ekkert yrði úr skíðaævintýrinu myndi hún stefna á sjóinn. Henni hafði ávallt fundist sjómennska heillandi og allt sem laut að fiskveiðum og úrvinnslu sjávarfangs þótti henni áhugavert og spennandi. Hún var líka alin upp við það að fiskur og fiskverð var daglegt umræðuefni á heimilinu. Á þessum tímamótum, þegar keppnisferillinn á skíðunum var kvaddur, vissi María því nákvæmlega hvert stefna skyldi – ekkert annað kom til greina en sjórinn. Hún segir svo frá: ”Ég á ákveðin tengsl austur á land, ættuð frá Eskifirði. Það var alltaf talað vel um Austfirði í mín eyru. Fljótlega eftir að ég kom til landsins sumarið 2024 hélt ég austur til Neskaupstaðar og hóf störf í fiskiðjuveri Síldarvinnslunnar. Ég hafði frétt að möguleiki væri á að komast á frystitogara fyrirtækisins, Blæng NK. Ég beið eftir tækifæri til að komast þar um borð. Að því kom í lok septembermánaðar að mér bauðst að fara á sjóinn á Blængi og var því vel fagnað. Ég hafði aldrei verið á sjó áður þannig að þetta var mín fyrsta reynsla af sjómennsku. Það voru töluverðar áhyggjur af sjóveiki, en staðreyndin er sú að ég var einungis sjóveik í þrjá eða fjóra fyrstu tímana eftir að látið var úr höfn og aldrei eftir það. Eftir það var ég stálslegin. Fyrir jólin 2024 var ég búin að fara tvo túra á Blængi og mér líkaði stórvel. Ég hef stundum verið spurð að því hvort reynsla mín frá skíðaferlinum komi að einhverju gagni á sjónum og ég get fullyrt að svo sé. Skíðaferillinn fól í sér líkamlega þjálfun og eins var lögð áhersla á andlegu hliðina. Þjálfun í að takast á við mótlæti var til dæmis mikilvægur þáttur þjálfunarinnar. Staðreyndin er sú að þjálfunin á sviði skíðaíþróttarinnar mun hjálpa mér í öllum störfum sem ég á eftir að takast á við.”
Í ársbyrjun 2025 tók María að sér skíðaþjálfun í Oddsskarði á vegum Skíðafélags Fjarðabyggðar og var það að hennar mati góð og skemmtileg reynsla. Með skíðaþjálfuninni starfaði hún við fisklandanir á vegum löndunarfyrirtækisins Klafa. Í maímánuði hélt hún til Austurríkis til að ganga frá eigum sínum og senda þær til Íslands. Að því loknu kom hún sér fyrir á Eskifirði þar sem hún hafði fengið húsnæði. Fljótlega réði hún sig til starfa á frystitogarann Snæfell EA og fór þrjá sumartúra á honum. Henni líkaði vel þar um borð. Þegar verunni á Snæfelli lauk vildi María halda austur á ný. ”Ég vildi koma mér austur. Ég kunni afar vel við mig þar og finnst samfélagið sérstaklega gott og notalegt. Það kom ekkert annað til greina en að reyna að koma sér aftur á sjóinn á Blængi. Mér finnst einfaldlega gaman að vera á sjó og í því felst heilmikil lífsreynsla. Líkt og á skíðunum er sjómennskan krefjandi og skemmtileg. Ég vil einfaldlega halda áfram á sjónum. Mér fannst ég vera heppin þegar ég fékk aftur pláss á Blængi og fagnaði því mjög. Það var líka vel tekið á móti mér þegar um borð var komið. Ég hef alltaf verið eina konan um borð í báðum togurunum sem ég hef verið á, en það hefur ekki skipt neinu máli. Í reyndinni verður maður bara einn einstaklingur í samhentri áhöfn eða með öðrum orðum einn af strákunum. Andinn um borð í Blængi er líka alveg frábær. Þar um borð eru harðduglegir gaurar og það er alltaf örstutt í grínið. Þarna er frábær vinnumórall. Ég starfa í vinnslunni um borð og get þar gengið í öll verk og nýt þá góðs af þjálfuninni frá fyrri tíð.”
María mun á ný hefja skíðaþjálfun í Oddsskarði síðar í þessum mánuði og hlakkar til að eiga samskipti við allt það unga fólk sem leggur rækt við íþróttina. Að skíðaþjálfuninni lokinni er á ný stefnt á sjóinn.
Heimasíðan ræddi stuttlega við skipstjórana á Blængi, þá Bjarna Ólaf Hjálmarsson og Sigurð Hörð Kristjánsson. Fram kom hjá þeim að María væri ekki fyrsta konan sem væri í áhöfn skipsins og yfirleitt hefði gengið vel hjá þeim að starfa um borð. Maríu gáfu þeir báðir hæstu einkunn. Bjarni Ólafur sagði að hún væri einfaldlega hörkustelpa sem gæfi strákunum um borð ekkert eftir. Þá félli hún vel inn í áhöfnina. ”Hún er einfaldlega dugnaðarforkur,” sagði Bjarni Ólafur.
Sigurður Hörður lagði áherslu á að María væri bæði jákvæð og ákveðin. ”Það tóku strax allir eftir kraftinum í henni. Hún setur sér metnaðarfull markmið og stefnir óhikað að því að ná þeim. Öll samskipti hennar við áhöfnina eru góð og hún klárar allt sem hún tekur sér fyrir hendur. Það vakti athygli okkar að þegar við komum úr lokatúrnum nú fyrir jólin fór hún beint í að starfa við löndun úr skipinu – hún virtist ekki þreytt eftir mánaðartúr á sjónum,” sagði Sigurður Hörður.
